Het weekend van 25/26 november stond in het teken van de KoBoLT. 
Het zou mijn vierde KoBoLT worden. Na één keer de kleine en twee keer de grote vond ik het tijd voor weer de kleine variant.

De KoBoLT is een loop van 140km met 4466 hoogtemeters van Koblenz naar Bonn over de wandelroute de Rheinsteig. De Rheinsteig is een klassieker onder de Duitse langeafstanden wandelroutes. Gelukkig is er ook een korte versie, der Kleiner-KoBoLT. Deze is ongeveer 100km met 3361 hoogtemeters en start in Rengsdorf. De verzamel/finish locatie was dit jaar het boothuis van de Bonner Ruder-Gesellschaft.  Van daar uit werden we met een oude schoolbus versiert met kerstverlichting naar de startlocatie bij de Rengsdorf tennis vereniging gebracht.

Ik was de hele week al nerveus. De weersvoorspellingen waren rond uit slecht. Ik zie mijzelf nou niet 100km voor de lol in de regen lopen. Maar gelukkig waren de weergoden ons, net als afgelopen jaren weer goed gezind.

Bij de start was het al nagenoeg droog. De eerste verzorgings post was op +/-32km bij Landhaus Arienheller in het gelijknamige gehucht. Hier 12 min gezeten/gegeten/gedronken en de voorraden weer bijgevuld. En weer het donker in op weg naar de volgende verzorgingspost die al na 19km kwam. Erpeler Ley, een mooie blokhut met heerlijk brandende openhaard. Hier was ook een cutoff time. Maar daar had ik dus geen last van. Ik verbleef hier 23 min. Onze drop-bags lagen daar ook. Ik heb geen schone kleding aangedaan want die stinkt na 5 min toch weer. Ik heb alleen extra batterijen en energie repen/gels meegenomen. Ergens in de nacht kregen we een beetje regen en sneeuw. Niet eens de moeite waard om een regenjas aan te trekken. Op naar de voet van Burg Drachenfels. Hier, na 25km zat de laatste verzorgingspost in Schützenhaus Rhöndorf. Hier verbleef ik 14 min. Goed eten/drinken en weer verder omhoog naar Burg Drachenfels. Het laatste stukje, als je op de boulevard op komt vind ik het zwaarst. Dan is het nog +/-1.5km naar de finish maar dat voelt veel langer.
Ik zag er tegen op om alleen in het donker te lopen. Met z’n tweeën zie en hoor je toch meer. Dit in verband met fout lopen. Maar het tegengestelde was beter. Ik heb bijna de hele tocht alleen gelopen en vond het heerlijk. GPS mee, goede hoofdlamp en mijn lichtgewicht wandelstokken. Deze wegen 145gr. Ideaal voor dit soort tochten.

De Rheinsteig kent zo haar eigen ritme. Je klimt door bossen en over rotsen. Afdalend door dichte beuken- en eikenbossen naar een beek, om na de oversteek weer omhoog te klimmen. In die klimmen en dalen zitten soms technische stukken, gezekerde rotsen van afbrokkelend leisteen. Die afwisseling van plateau, afdaling door eikenbos, beek over steken en rotsen beklimmen gaat in een eindeloos ritme en met een respectabele hoeveelheid hoogtemeters gepaard.

Omdat er de hele week toch wel geregend had was de ondergrond erg modderig. Matschig op z’n Duits. Zelfs met gewone trailschoenen had je hier problemen. Echte offroad waterdichte trailschoenen zijn hiervoor de beste keus. Die in combinatie met stokken zijn voor mij op deze tocht de beste keus. Ik heb weinig last gehad van glijpartijen. Achter af hoorde ik dat er bij anderen veel glijpartijen en natte voeten zijn geweest. Enkelen zijn daardoor bij de eerste verzorgingspost al uitgestapt

In 2013 had ik 21 uur en 27 minuten nodig om te finishen. Toen heb ik veel met een Duitser opgewandeld. Nu zou alles binnen 20 uur al voelen als een overwinning op mijzelf. Maar gaandeweg de tocht kreeg ik in de gaten dat er veel meer uit te halen was dan 20 uur. Zondag ochtend om 07:34, dus na 17 uur en 34 minuten melde ik mij bij de finishtafel. Wat een voldaan gevoel is dat. Dit smaakt naar meer.

Na goed gegeten en gedronken, nam ik de trein van 11:10 terug naar huis.

Zie ook de website https://www.kleiner-kobolt.de

Groetjes Harry Jansen.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone